Wat een feest!

Kenmerkend waren de taferelen achter de finish. De duizenden lopers die vanaf de Grote Markt de Luttekestraat in stroomden werden daar opgevangen met een flesje water en een medaille. Nadampend, steunend op hun knieën of verrassend fris. Achter de hekken stonden familieleden en vrienden met bloemen en spandoeken te wachten op hun helden. Met de 21 kilometer vers in de benen wisselden de atleten hun tijden en hun ervaringen uit, of namen ze stilletjes genietend het tafereel in zich op, van al die mensen die hun grenzen hadden verlegd die onder de Jugendstil gebouwen op adem kwamen.

De communis opinio: het was zwaar, zoals dat hoort bij een halve marathon, maar wat waren de omstandigheden weer inspirerend. Het is nogal een verschil, om tegen jezelf te moeten vechten op een verlaten kilometerslange autoweg, of door het publiek en de muzikanten gedragen te worden in het bochtige parcours van de intieme Zwolse binnenstad. Een loper krijgt daar vleugels.

3500 mannen en vrouwen deden dit jaar aan de Zwolse Halve Marathon mee. Dat is veel voor een meanderend parcours, waar inhalen een kwestie van zigzaggen is, maar toch wisten de toppers scherpe tijden neer te zetten. Verbazingwekkend eigenlijk, dat in die mensenmassa het record bij de vrouwen aan flarden ging en dat bij de mannen op het nippertje werd gemist. Het kan niet anders dat de geweldige sfeer ook bij de Afrikaanse en Nederlandse toppers het beste naar boven haalde.

Het mooiste beeld van het Zwolse atletiekfeest ging vooraf aan de Halve Marathon. Aan de Vier Engelse Mijlen – ook 3500 deelnemers, toe maar – namen een moeder en een zoon deel. De zoon had het zwaar; het huilen stond hem nader dan het lachen. Zijn moeder legde zijn rechterarm over haar schouder, het publiek juichte het tweetal toe. Even nog!, klonk het, je kunt het! In die magnetisch geladen sfeer hervond de jongen zichzelf. Hij haalde de finish. Wedden dat hij er volgend jaar weer bij is, gebrand op een betere tijd?